| Pizza di Arno |
De pizzabodem dient te zijn van zachte tarwe met een gluten-percentage van 12 procent. Die gluten zorgen voor de elasticiteit van het deeg. Het meel met de hoogste malingsgraad dat je daar voor nodig hebt is farina di grano tenero typo 00' (doppio zero).
Het wordt in pakken van een pond verkocht bij Den Ab voor slechts 1,- euro. Dat meel gebruik ik als
het echte goede pizzameel niet in huis is namelijk van Il Mulino Caputo di Napoli, cuoco verkrijgbaar bij Italiëplein.
Het napolitaanse meel heeft een rijstijd van minimaal 8 uur maar ik houd 24 uur aan. Het deeg is zeer elastisch en geeft altijd een mooi eindresultaat.
Maar begin eerst maar eens te oefenen met La Tua Farina, en als dat lukt dan kun je overgaan op Il Mulino Caputo maar dan in de rode pakken: CUOCO!
Ik hanteer 15 gram zout per pond.
Je pakt een zakje droge instant gist van 7 gram en die strooi je uit in een voldoende grote kom of schaal,
daar doe je vervolgens twee afgevlakte schepjes suiker door. Suiker?
Jawel, gist vindt suiker heel erg lekker om te rijzen.
Dan doe je er lauw water bij, gebruik je een vork om het mengsel even te roeren en dek je de kom af met een natte theedoek.
Laat dit minimaal 10 minuten staan.
Het gistmengsel is klaar als de gistbellen - de zogenaamde bovengist - de theedoek doen aanraken.
Voor het mengen gebruik ik een speciaal plamuurmes cq. pizzaspatel van GI Metal (**), ook weer verkrijgbaar bij Italiëplein.
Met dit strakke plamuurmes kan ik de massa naar elkaar toebewegen.
Ondertussen voeg ik steeds meer lauw water toe. En nou komt de grote truc: niet te veel water, liefst eerder te weinig en daarna weer
beetje bij beetje toevoegen.
Ga nu met je schone handen de deegmassa gedurende 5 minuten goed kneden om egaal deeg te verkrijgen.
Die kneding is functioneel want daarmee worden de gluten geactiveerd.
Het deeg is klaar als je er met een vinger indrukt en het deeg veert elastisch terug. . .
Italiaanse pizzabakkers 'i pizzaioli' hebben zich de vaardigheid aangeleerd om de deegschijf in de lucht te gooien en te draaien en uit te rekken.
Een beetje pizzaiolo slaagt er in om op die manier een prachtige bolle rand te realiseren: 'il cornicone'.
Maar als eenvoudige pizzakabouter doe ik het gewoon met een deegroller. Alles ips al moeilijk genoeg, toch?
Daarna worden saus, kaas en topping opgebracht en is de rauwe pizza bijna klaar voor de slacht. Alleen nog met de droge spatel de onderkant van de pizza loswrikken anders komt die niet goed van het aanrecht af. Tadaa!
La pizza è pressapoco presta !
Nota bene