Auteur Topic: [tekst] recensie: Plankenkoorts, Trianon (22-11-2004)  (gelezen 312 keer)

8 april 2018, 01:56:38
gelezen 312 keer

beheerder

  • *****
  • Information
  • Senior
  • Forumbeheerder
  • Berichten: 338
    • Bekijk profiel

[TOC] Inhoudsopgave | Topics Teksten A-Z
titel
plankenkoorts-trianon
labels
uitgaan, live muziek, session
onderwerp
PLANKENKOORTS in Het Trianon
type
recensie
publicatie
22-11-2004
locatie
Het Trianon
oorsprong
text-O-zine Le Pantheon van Odeon
status
afgesloten
toelichting
Eind 2004 woonde de schrijver een muziek-avond in Het Trianon bij en schreef daarover - names Odeon - het volgende verslag.

PLANKENKOORTS in Het Trianon

Middernacht donderdag 25 november 2004
Buiten is het koud, klam en mistig. Binnen is het warm en gezellig.

Plankenkoorts

Mark Toornvliet
Het experimentele podium van Het Trianon geeft iedere donderdag vanaf 21u30 tot circa 1u00 de ruimte aan muzikaal talent. Met Plankenkoorts vat Mark Toornvliet, ook wel bekend als MTV, deze serie jam-sessions samen. Mark is de motor achter formule en uitvoering. Als ervaren programmeur, regisseur en stage-mentor heeft hij het weer voor elkaar gekregen: met beperkte middelen een goed experimenteel podium realiseren.

Mark was ooit actief in de scene rond Muziekcafé Cheech&Chong, helaas is dit podium voor de muziek-liefhebbers al geruime tijd geleden verloren gegaan. Daarna heeft hij, na allerlei omzwervingen, samen met zijn mentor Martijn Roselaar (die opgeleid is aan het Conservatorium Arnhem en o.a. programmeur is van de Valkhofaffaire) de programmering bepaald van Muziekcafé Merleyn. Merleyn krijgt inmiddels steeds meer erkenning als avant-garde podium. Dat is zelfs landelijk opgevallen gelet op de nominatie dit jaar, overigens samen met Doornroosje, voor de Pop Podium Prijs.

Mark heeft veel kennis en ervaring opgedaan bij Merleyn. Zo verzorgde hij de serie klein-kunstavonden op de maandag die gelardeerd waren met kunst-exposities.. Mark: 'ik heb veel geleerd van mijn periode bij Merleyn, vooral van Martijn" en "ik sta niet zozeer een alternatief als wel een experimenteel podium voor'.

Na zijn vertrek bij Merleyn, wegens een verschil van mening op voornamelijk artistiek inhoudelijk terrein, bood Het Trianon aan Mark de ruimte om zijn creatieve ideeën verder te ontplooien en dat is niet geheel zonder gevolgen gebleven.

Het Trianon, mini-MFC
Maar laat ik eerst iets vertellen over Het Trianon zelf. Het is gehuisvest in een prachtig vooroorlogs pand met veel glas-in-lood ramen en met fraai houtwerk. De karakteristieke, ietwat smalle, Jugendstil-achtige voorkant verhult echter de zeer diepe ruimte.

Eerst is er het deels overdekte terras, dan het gezellige voorcafé welke plaats biedt aan circa 50 bezoekers, dan is er een soort tussenruimte van 8 bij 8 meter die het voorcafé, ook als geluidsbarrière, doet scheiden van de zaalruimte helemaal achteraan.

De zaalruimte heeft een eigen tap en zelfs eigen, bijzonder luxe uitgevoerde, WC's. Deze middelgrote zaal biedt plaats aan maximaal 150 mensen die van het 70-er jaren behang zouden kunnen genieten, tenminste als het zou worden uitgeruimd.
Het podium mèt heuse piano en de PA-hoek nemen echter nogal wat vierkante meters in beslag.
Om nog maar te zwijgen over de zithoek met bankstellen. Dat laatste valt binnen de 'huiskamer'-filosofie van MTV; hij wil de mensen echt op hun gemak stellen. (Als geen ander weet hij dat als een cultureel-vraatzuchtige op een bank kan neerploffen tijdens live-optredens dat voor enkele van deze notoire luiaards een pregnant pluspunt is om prangend lang te verblijven).

Wat niet onvermeld mag blijven is dat Het Trianon zich tevens als 'petit-restaurant' afficheert.
Een en ander is toch opmerkelijk te noemen want pal naast het centrum is met beperkte middelen in een middelgroot pand eigenlijk een soort mini multi-functioneel centrum gerealiseerd! Chapeau!

Session
Dan wil ik nu overgaan tot het beschrijven van de muzikale ervaring van die bewuste avond in duister Nederland (waar 2005 zich aandient en waar de culturele normen en waarden op grootschalige wijze verder vervagen).
Het was gezellig en vele bekenden uit de nijmeegse muziek-scene waren te zien en te beluisteren.
Mark is de presentator en hij heeft het vermogen om alles wat er zich zoal afspeelt op het podium aan elkaar te praten en het publiek te enthousiasmeren en tot applaus te verleiden. Hij heeft onbetwist een zeer specifieke eigen stijl van presentatie die onderhoudend is en 'natuurlijk' overkomt. Hij is waarlijk uw culturele gastheer.

Als de onafhankelijke beeldend kunstenaar en lead-zanger van de nijmeegse punk-roedel Live Evil! Wilbert Doorakkers maar even de kans krijgt om het podium te beklimmen dan zal hij dat zeker niet laten. Met woeste gebaren hanteert hij de microfoon alsof het een zwaard betrof en schreeuwt hij met veel misbaar zijn beklemmende onheilsboodschap de lucht in.

De muziek is opzwepend want Mr. Mo beproeft van het drumstel de houdbaarheidsdatum van vellen en het incasseringsvermogen van bronzen bekkens en genereert daarmee onbedoeld een zeer krachtige beat.

Licht-technicus van het Steigertheater en jazz-gitarist Paul Sturink staat altijd een beetje verlegen op een podium. Zijn stijl van tonen produceren is als verzachtend en omfloersend te kenschetsen.
De baspartij werd ondertussen keurig verzorgd door een mij onbekende blanke neger.

Wilbert mocht, tot grote opluchting van enkele (overigens slechts spaarzaam aanwezige) muzikaal zwakbegaafden, eindelijk wat gas terug nemen tijdens de tweede, altijd weer verrassende, muziekgolf. De beat was veel trager en hij begon met minder volume te zingen en dat leverde zowaar een heel aangenaam geluid op.
Opvallend genoeg behandelt hij de microfoon daarbij ook meer als een zijner minnaressen.
Zodra deze Brel-adept niet hoeft te schreeuwen en met zingen begint dan brengt hij ontroerende tonen voort.

Mr.Mo maakt met een brede want voldane grijns plaats voor rocker Augusto.
Deze oudere jongere is multi-instrumentalist, zanger en componist en eigenlijk een meer dan lokale legende. Hij heeft vele producties op zijn naam staan waaronder twee CD's. Met zijn band Augusto&Friends, waar Mr. Mo ook in zit, verzorgt hij als sessie-leider naar verluidt de jam-sessions op zondag in Café d'n Aloë (daarover wellicht later meer).

Met ongelooflijke zuiverheid begint ditmaal een zangeresje van ik schat een jaar of 24 jaar te zingen. Ze pakt je met haar stem direct bij de strot, het kind. Lekkere schwung. Mijn benen beginnen dwangmatig met het ritme mee te doen echter zodanig dat dezen niet direct lichte vormen van korsakov of parkinson verrieden.
Wanneer de musici even de ruimte krijgen en haar stem stilvalt draait zij zich om en toont op ritmische wijze haar billetjes.
Dat moet ze afleren.

Mark staat op het podium gewoon mee te doen en slaat alsof het zijn dagelijkse business betrof de tonale koe-bel met een stokje van onvoldoende gewicht en kijkt daarbij glazend, in trance, voor zich uit.
Het gaat goed vanavond.

Beneden aan zijn voeten slaat blanke indiaan Rutger op de conga's en zo vormen zij tesaam de ondersteunende ritmesectie.

Als dan opeens ook nog koper een toontje mee gaat blazen dan voel je je als culturele zuigspons ineens in het paradijs op aarde. Een trompettist, een saxofoniste en en schuiftrompettist brengen bij de luisteraar een stoot adrenaline teweeg die ronduit verslavend werkt.
U las het goed, het betrof een saxofoniste.
De saxofoon werd vakkundig gemaltraiteerd door een sympathiek ogende jonge bijstandsmoeder met veel lef.

Als het koper is gaan zwijgen en een daverend applaus opstijgt beklijven de adrenaline en het oorsuizen nog maar heel kort waardoor weer psychische ruimte ontstaat voor een geinig plaatje van zittend gitarist Wil..

Wil, de altijd en overal inzetbare multi-purpose DJ, die 'toujours' wel een plaatje draaien wil.

Perplex
Bij het verscheiden van de avond in Het Trianon viel mijn oog op een stijlvolle jongedame die vlakbij haar jas aan het aantrekken was. Geboeid keek ik toe hoe zij zeer zelfbewust, eerst links, een lange elegante zwarte handschoen aandeed en oprolde tot tegen de korte mouw van haar trui aan. Werkelijk gefascineerd werd ik toen ik zag hoe zij met een magische vriendelijke glimlach de tweede handschoen langzaam aandeed. Vervolgens deed zij haar chique rode jas aan en duwde gedecideerd de brede kraag omhoog en nam welgemanierd en dus beleefd afscheid en vertrok vervolgens geruisloos.
Ik was totaal verlamd en bleef perplex zitten. Gedurende 2 minuten was ik verbijsterd.
Was dit nu een muziekavond of niet? Maar had ik niet net ook nog een magistrale modeshow van 27 seconden mogen aanschouwen?

Ik voelde mij als een halfzacht ei met een topje gestolde mayo op een bedje van slappe slablaadjes.
Voor de zekerheid doofde ik mijn verboden THC-versnapering, verplaatste mijn Duvel-glas 30 centimeter verderaf en kneep in mijn linkerarm, om mij er 5 minuten later van te vergewissen dat dit alles echt gebeurd was en dat mijn zintuigen mij niet hadden bedrogen.
Hoe dan ook, ik besloot af te druipen.

Joost 'il cuoco', bassist van Live Evil!, komt op mij af en maakt in hijgende bewoordingen duidelijk dat bij de provincie ook nog subsidiepotten onaangeroerd staan. Ook voor Odeon.
Dank je wel Joost.

Afscheid
Enigszins beduusd moet ik via het voorcafé Het Trianon verlaten om mijn verplichtingen als oud-gediende bij Extase te vervullen en kom Mark tegen die aan de bar zit en 'in total control' aan het afwinden is. Hij is lekker moe. Maar met zo'n typisch Grolsch-gebaar van 'op een dag' wenst hij mij evenwel prettige voortgang in Extase toe.

Ik houd van magisch realisme. Lampo enzo. Maar zo dichtbij had ik het nooit vermoed. Nee, lieve mensen, niet in Antwerpen, Amsterdam of Alkmaar maar gewoon in Nijmegen is het magisch realisme nog springlevend.

Conclusie
De wel zeer brede programmering van de donderdagavond sessies van Het Trianon werkt erg onderhoudend en verslavend. Dit knusse experimentele podium is absoluut een aanrader voor culturele gourmands.
Het feit dat jong talent vooral zo ontspannen de ruimte krijgt belooft veel voor de toekomst.

Odeon
Odeon zal waar mogelijk helpen om dit podium onder de aandacht te brengen bij mensen die reeds, als koeien met over-actieve lepmagen,
de podia afgrazen op culturele inhoud en 'fresh grass' maar de weg naar Het Trianon nog niet hebben afgelegd simpelweg omdat zij nog niet uit hun oude stal konden worden verdreven.
Stichting i.o. Odeon Nijmegen doet daarmee gestand aan haar primaire doelstelling namelijk: de culturele infrastructuur versterken.
SON wenst vanaf deze plek Mark Toornvliet en Het Trianon een voorspoedige en vruchtbare toekomst vrij van culturele smetten toe. (AR)



There are no comments for this topic. Do you want to be the first?