Auteur Topic: [dossier] Rasing: UWV verklaring (04-04-2006)  (gelezen 332 keer)

3 april 2018, 06:38:02
gelezen 332 keer

beheerder

  • *****
  • Information
  • Senior
  • Forumbeheerder
  • Berichten: 338
    • Bekijk profiel

[TOC] Inhoudsopgave | Topics Dossiers A-Z
titel
uwv-verklaring-2006
labels
hoorzitting, beslaglegging
download
UWV040406bb.pdf (60.09 KB)
onderwerp
Verklaring afgelegd bij het UWV in 2006
type
verklaring
publicatie
04-04-2006
locatie
Nijmegen, UWV-kantoor, afd. Bezwaar en Beroep
status
afgesloten, bebslagleggingen gaan door
toelichting
Tijdens de hoorzitting heb ik onderstaande tekst integraal mogen voorlezen. Daarna volgde enige uitleg aan de twee dames van het UWV.
Zo zei ik dat ik de 'de stront uit het verleden' wil gebuiken als mest, waarop de dames mij verbouweerd aankeken. Ik verduidelijkte door te zeggen 'van lood goud maken. . .', en dat begrepen ze onmiddelijk tot hun grote opluchting.
Hoe het ook zij; de beslagleggingen gingen door. Zodanig zelfs dat in de periode 2006 tot en met eind 2010 voor in totaal 8100,- beslag is gelegd op mijn WAO.

Verklaring afgelegd bij het UWV in 2006

brief van A.B.A.G. Rasing aan UWV/Gak Nijmegen, afd. B&B

datum 4 april 2006

L.S.,

In 1989 viel ik als computer-programmeur voor de eerste keer uit het arbeidsproces n.a.v. een burn-out; een periode van 9 jaar (80-100%) WAO volgde.
In 1997 volgde een enigzins gedwongen reïntegratie omdat het GAK mijn toenmalige plannen en planning niet ondersteunde en mij de reguliere arbeidsmarkt wou opduwen. Medio 1997 trad ik part-time in dienst van Memorex-Telex A'dam.
Per 1 januari 1999 volgde full-time dienstverband als SUN-customer engineer.
Na 9 maanden hard te hebben gewerkt en 30000 km te hebben gereden werd ik ziek en moest ik van mijn arts thuisblijven.
In oktober 1999 viel ik door een tweede burn-out wederom uit het reguliere arbeidsproces.

Een burn-out impliceert o.a. een lange periode van emotionele instabiliteit, somberheid, depressies en gebrek aan vitaliteit. De verschijnselen houden gemiddeld 2 tot 3 jaar aan. Gedurende een burn-out is een patiënt niet of nauwelijks belastbaar.
Toch meende het UWV/GAK dat ik na de laatste burn-out in dezelfde mate arbeidsongeschikt was als daaraan voorafgaand (45-55% AO).
Ikzelf beschouwde mijzelf als volledig arbeidsongeschikt.
Dit verschil van mening heeft geleid tot jarenlange juridisch getouwtrek rond de door UWV/GAK gehanteerde WW-, TW- en WAO-cocktail.
Uiteindelijk besloot de Centrale Raad van Beroep begin 2005 dat ik n.a.v. het rapport van psychiater Mutsaers (2003), als volledig arbeidsongeschikt dien te worden aangemerkt vanaf september 2000.

Na zes jaar procederen,
na in 2000 mijn woning te hebben verloren omdat het GAK niet mijn lage WAO aanvulde tot aan het wettelijk sociaal minimum,
na anderhalf jaar te hebben moeten logeren bij ofwel mijn vader (Gr.) danwel mijn moeder en hen dus met mijn situatie te hebben belast,
na zeker 5 langdurige periodes van een inkomen lager dan het wett. soc. min.,
na zware sancties op mijn (onterechte) WW,
na telkens financieel zo in de problemen te zijn geraakt dat een uitzichtloze schuldsituatie is ontstaan die ook niet is opgelost door de bewindvoeder WSNP,
na de herberekening van de (80-100%) WAO die een inkomensachteruitgang betekende van circa 15%,
na het hebben ontvangen van accept-giro's van 53000 euro waarmee ik de onterechte WW zou hebben moeten terugbetalen (het GAK heeft dit niet doorgezet maar effectief mij bijzonder ontriefd en weer emotioneel aangetast),
na maandelange afsluiting van het water,
na het gedwongen moeten verlaten van mijn woning voor de tweede keer door toedoen van UWV/GAK
heb ik een ultimatum neergelegd bij de minister van SZW; dat heeft overigens weinig geholpen.
Sinds mei 2005 is het mij duidelijk dat de Staat mij tot vijand heeft verklaard.
Dat heeft zo zijn consequenties.

Deze bijzonder vermoeiende zware jaren hebben mij maatschappelijk, mentaal, fysiek, dentaal en financieel volledig op achterstand gezet. En onderwijl heb ik voortdurend last gehad van mijn chronische depressies.
Mijn enige broer helpt mij niet en wil zelfs niet met mij omgaan. Mijn vader woont in Frankrijk en helpt mij ook niet.
Mijn moeder is in 2004 plots overleden n.a.v. acute leukemie, en daarmee viel ook het ouderlijk huis (Tolhuis) weg. (Sinds haar vertrek ben ik zeer verdrietig want zij is mij zeer dierbaar; haar te verliezen duwde mij 100% in de spleen).

In mijn leven ontbreekt ieder overzicht (en houvast) doordat UWV/GAK mij 8 jaren niet serieus heeft genomen en telkens besluiten in mijn nadeel heeft genomen. De kille uitvoering ervoer ik als vernederend, stigmatiserend en criminaliserend. Willens en wetens heeft UWV/GAK mijn leven bekort met de afgelopen zes tropenjaren; o.a. door misbruik van beroepsrecht, door restrictief beleid repressief uit te voeren en bijv. door hoorzittingen die UWV slechts benutte ter harer voordeel etc.

Hierbij verklaar ik zwaar te zijn beschadigd door het UWV. Voorts heeft deze uitputtingslag mij zeer boos gemaakt. Mijn vertrouwen richting instanties en overheid c.s. is i.h.a. zeer broos geworden.

Nu is er dan weer een beslissing van UWV die mij financieel aantast; i.v.m. een claim van de Belastingdienst is beslag gelegd op mijn WAO/WIA-uitkering. U heeft eenzijdig mijn inkomen met 33% verminderd gedurende 3 tot 4 maanden.
En weer kom ik in de problemen en wordt ik geconfronteerd met een weinig betrouwbare overheid die in mijn dossier telkens acties onderneemt in mijn nadeel. Ga zelf maar na; hoe zou u het vinden als plots 1/3 deel van uw inkomen wordt ingehouden?

Sinds einde WW, aanvang WSNP, dus vanaf september 2004 heb ik totaal geen financieel overzicht in mijn leven.
Sinds het gedwongen verlies van mijn woning in Wijchen door tegenwerking van UWV/GAK/SZW, onvoldoende hulp van de Gemeenten Wijchen en Nijmegen, de radiostilte van de bewindvoerder WSNP (sinds oktober 2004!) etc., etc. heeft de Staat er een probleem bij: namelijk ik, burger Arnaud Rasing. Alles in mij verzet zich tegen de huidige regelgeving en uitvoering.

M.i. past het de overheid niet om de eigen burgers te beschadigen omwille van louter economische overwegingen.
Het past de overheid niet om burgers langdurig sociaal te verwaarlozen, de armoede in te jagen en desnoods het eigen huis te dwingen te verlaten, om hen binnenlands vluchteling te laten zijn, om personen met chronische depressies te stresseren en daarbij genezing en herstel tegen te werken !
Dat alles gebeurt niet alleen mij maar ook vele andere medelanders; om mij heen en via RTV en media hoor en lees ik verhalen over cliënt-onvriendelijke behandeling door medewerkers van zowel GAK/UWV als CWI, snoeiharde sancties en kortingen, uitkeringen die zomaar worden beëindigd en de hardvochtige wijze waarop langdurig werklozen een arbeidsmarkt worden opgeduwd die geen plek voor hen heeft. En dan hebben wij nog de voedselbanken, de gezinnen die op straat worden gezet, psychiatrische patienten die dakloos rondlopen, gezinnen met dubbele inkomens maar zonder brood op de plank vanwege schulden en hypotheek etc., etc.

Hoe kunt u nu van mij verlangen dat ik u respecteer als u (UWV/GAK) mij zo heeft behandeld zoals ik zojuist heb geschetst?
Vertelt u mij nu a.u.b. hoe ik mijn vertrouwen in u kan herstellen als ik dermate door u ben ontkend, geminacht en beschadigd?

Gaan wij dan vanaf nu oplossinggericht denken en handelen?

Arnaud Rasing



There are no comments for this topic. Do you want to be the first?