Auteur Topic: [dossier] Rasing: ARA pleidooi (13-10-2003)  (gelezen 331 keer)

2 april 2018, 17:39:09
gelezen 331 keer

beheerder

  • *****
  • Information
  • Senior
  • Forumbeheerder
  • Berichten: 338
    • Bekijk profiel

[TOC] Inhoudsopgave | Topics Dossiers A-Z
titel
ara-pleidooi-2003
labels
UWV, WW, dubbele sancties
download
ARA_Pleidooi13okt03.pdf (80.7 KB)
onderwerp
Pleidooi tegen de WW-sancties
type
pleidooi
publicatie
13-10-2003
locatie
Arnhem, ARA, Rechtbank Gelderland, sector bestuursrecht
kenmerk
procedurenummer 02 / 2633 WW 27
status
afgesloten, schikking, uitspraak ARA dd 14 november 2003
toelichting
Dit was de eerste keer dat ik mijn open deed tijdens een rechtszitting. Ik noem dat sindsdien 'apra la tua boca'; doe je mond open.
Dit in tegenstelling tot de zitting bij de ARA in de WAO-procedure in 2001 waarbij ik dichtklapte en niets zei.
De voorzitter was mevr. Barreau en het UWV was vertegenwoordigd door een advocate. De rechter was niet mals richting die raadsvrouwe.
De ARA krijgt zo vaak te maken met UWV-zaken dat het b.w.v.s. hun neus uitkomt. . .
Onderstaande tekst heb ik integraal mogen voorlezen.
Ik kreeg wat ik wou, namelijk een schikking.
Niet veel later kreeg ik de helft terug van de ingenomen penningen.

Pleidooi tegen de WW-sancties

Wijchen, 13-oktober-2003 (NL gecorrigeerd 21&26-okt)

Edelachtbare,

Er zijn feiten en omstandigheden die mij er toe hebben bewogen de sanctie-maatregelen op mijn uitkering ingevolge de WerkloosheidWet aan te vechten.
De uitkerende instantie UWV GAK heeft in haar brief van 23-september-02 aangekondigd mijn uitkering gedurende 16 weken 20% te korten op grond van haar constatering dat er door mij niet was voldaan aan de wettelijke eis om behoorlijk te solliciteren: (vanwege) mijn 'onder protest'-sollicitaties plus het feit dat enkele ondernemers geklaagd hebben bij haar over mijn stijl van sollicitatiebrieven.

Ik heb onder protest gesolliciteerd vanwege mijn conflict met UWV GAK over de mate van arbeids-ongeschiktheid. Sinds mijn laatste arbeidsuitval beschouw ik mijzelf niet meer als duurzaam belastbaar vanwege grote psychische klachten en verschijnselen en vanwege de gevolgen van mijn tweede 'burn-out'. UWV GAK erkent slechts een gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid. Namelijk in dezelfde mate als waarin het GAK mij heeft ingeschat in het jaar voorafgaand aan mijn 'burn-out'. Daarmee heeft zij mijn tweede 'burn-out' niet willen erkennen. Daardoor zou ik beschikbaar moeten blijven voor de arbeidsmarkt voor 24 u/w.

Zo ontstaat daarmee de uitkering-cocktail als volgt: 45-55% AO impliceert een WAO-uitkering over 16 u/w aan te vullen met WW. Of liever nog met inkomsten uit part-time arbeid.
Die wens van het GAK plus haar hantering van de WTBA hebben mij in een nachtmerrie doen belanden. Want zo mag ik de situatie die het gevolg is van haar beslissingen wel aanduiden.
Gedurende het eerste jaar in de ZW is mijn inkomen op peil gebleven vanwege de 'amber'-regeling. Spoedig is mij in dat jaar gebleken dat ik niet meer naar mijn ex-werkgever terug kon en dat ik aangewezen zou zijn op voornoemde uitkering-cocktail. Het UWV GAK heeft mij met haar houding voor het blok gesteld. En dat terwijl ik er werkelijk heel slecht aan toe was.
Voorafgaand aan de eerste WAO-betalingen werd ik voor mijn gevoel onder een enorme druk geplaatst door het GAK: het werd mij toen zwart voor de ogen en ik raakte in paniek. Want het was mij duidelijk dat ik een enorme armoedeval moest gaan meemaken (voor de tweede keer in mijn leven).
De WAO-betalingen waren altijd stipt maar boden met ca. 800 gulden toen helemaal geen maatschappelijk houvast. Ondertussen werd het conflict met het GAK op juridische wijze ingezet. Ondertussen had ik geen eigen woning meer en leefde een half jaar met enkel die WAO-uitkering omdat het GAK niet over de brug wou komen met de WW-uitkering. Gedurende 1,5 jaar heb ik beurtelings gelogeerd bij mijn vader in Bellingwolde of bij mijn moeder in Nijmegen. Gedurende die tijd heb ik twee keer langdurig ver onder het sociaal minimum gezeten ondanks allerlei lapmiddelen als IOAW, TW en ABW-bedragen.
Pas sinds januari 2002 zijn er door het GAK WW-betalingen verricht op regelmatige basis die weer maatschap-pelijke houvast zouden bieden. In maart van dat jaar werd het bedrag aan achterstallige WW betaalbaar gesteld.
Een maand later had ik weer een eigen woning. Ondertussen beliepen mijn schulden 14000,- euro.
In januari 2002 adviseerde een maatschappelijk werkster bij het NIM Lindenholt mij om - zolang er nog geen rechterlijke uitspraak was in de WAO-procedure - 'onder protest' te solliciteren. Dat deed ik dan ook.
Mede omdat ik aan de ene kant afhankelijk was geworden van de WW maar anderzijds die WW niet wou omdat ik die door de strot geduwd heb gekregen terwijl ik ondertussen zwaar overspannen, oververmoeid, uitgeput en depressief was en sociaal-maatschappelijk de weg was kwijtgeraakt.

Ware mijn ex-werkgever bereid geweest mij 1 dag per week minder te laten werken dan was mij die ernstige depressie van 2000 bespaard gebleven. Bovendien had ik dan nu inmiddels een mooie IT-loopbaan gehad.
Ware het UWV GAK billijker geweest dan had zich mijn tweede burn-out niet zo ernstig verlengd, verdiept en verergerd; dan was mijn genezingsproces eerder begonnen.
De factor 'druk' is hier essentieel.
UWV GAK weet dat ik een persoon ben die raar reageert op 'druk'. Die kan ik namelijk niet goed aan.
Welnu, welke prachtige argumenten kreeg zij niet aangereikt om nota bene juist op de WW te korten.
Weer verandering, ten slechte. Weer onrust. Weer gedoe.
Ikzelf heb haar het valide argument gegeven om een sanctie op te leggen omdat ik 'onder protest' solliciteerde.
Valide, omdat redelijkerwijs kon worden aangenomen dat dhr. Rasing zich n&iactue;et beschikbaar stelde voor de arbeidsmarkt, zijnde een wettelijk eis van de WW.
Gefeliciteerd met de vondst.
Ik verscheen op de hoorzitting aangaande de sanctie. Daarin gaf ik toe te begrijpen dat de 'onder protest'-vermelding moest verdwijnen. En dat is sindsdien ook het geval.. Daarmee was voor mijn gevoel deze kwestie uit de wereld. Het GAK had echter nog een troef in handen: de dubbele korting, jawel, nog eens 10% eraf gedurende 28 weken. Concreet werd het uitkeringspercentage van 70 naar 40% teruggebracht.
En wéer zat ik, voor de derde keer, onder het wettelijk sociaal minimum.

De WAO-cocktail dwong mij in een spagaat. Eind december vernietigde de ARA de beslissing waarop het GAK denkt die cocktail toe te kunnen dienen. Voor mij betekende dat erkenning in een periode die ik kan betitelen als een nachtmerrie.

Edelachtbare, in plaats van erkenning ging het GAK in hoger beroep en belast daarmee kamer 3 van de CRvB te Utrecht. Zoals bekend is de werkvoorraad enorm groot met ca. 3000 gevallen alleen al voor de opgelopen WAO-geschillen.
Achter dat cijfer schuilt een hoop sociale ellende. Ik weet dat het slechts de top is van een loodzware ijsberg. Goed.

In die periode werd ik wakker vanuit een veilige droom in de harde realiteit: mijn nachtmerrie.
Elke dag, direct na het wakker worden vloekte en schreeuwde ik mijn woede, mijn angst, mijn pijn, mijn eenzaamheid, mijn verdriet en mijn onmacht eruit. Alleen een joint maakte mij weer rustig. Ik geef toe dat dat heel slecht is voor het hart.
In mei 2003 waren de kortingen voorbij. Het GAK had voor mijn gevoel van mij 1500 euro gestolen.
De eerste sanctie, die ik zo moeilijk kan weerleggen, koste mij 600 euro. OK. Jammer dan. De tweede sanctie koste mij 900 euro.

Ik verzoek de edelachtbare om de tweede sanctie ongedaan te maken omdat die contraproductief uitwerkte.
Met de tweede sanctie bracht het UWV GAK mij weer terug in de gevarenzone; geen eigen woning, geen schuldsanering, geen maatschappelijk houvast etc. etc.
Ooit hebben wij in dit land het Wettelijk Sociaal Minimum ingesteld juist om sociaal zwakkeren maatschappelijk houvast te kunnen bieden.
Dat is van een goede intentie.
Mijn eigen ervaring leert mij echter dat die degelijke standaard sinds enkele jaren blijkbaar is verlaten.
Als burger vraag ik om handhaving van het wettelijk sociaal minimum. Als een persoon zijn werk en daarmee zijn inkomen verliest door ziekte of ontslag dan dienen al direct betalingen te worden verricht door de uitkerende instantie op bewust niveau; maandelijks en zonder voorbehoud.  Op ABW-niveau dus.
Binnen een halfjaar na aanvang van de uitkeringsperiode moet toch kunnen worden vastgesteld of er inderdaad recht bestaat op enige uitkering ingevolge WAO, WW, IOAW, TW, ABW etc. etc.
Pas dan functioneert het vangnet ècht; onvoorwaardelijk en onder alle omstandigheden.
Dat zou de maatschappelijke druk op dit punt aanzienlijk doen verminderen.

Ik verzoek de rechter dus om de tweede kortingmaatregel, die van 14-oktober-02, te doen laten schrappen.
Middels het instrument van 'aanwijzing' zoudt u wellicht het UWV GAK willen aansporen het wettelijk sociaal minimum te handhaven; namelijk onvoorwaardelijk en onder alle omstandigheden.

Edelachtbare, ik ben al heel lang niet stabiel. De tegenpartij weet dat.
Alle zaken die knagen aan mijn bestaanszekerheid - dat wil zeggen, gewoon nuchter, geen maatschappelijk houvast bieden - doen mij belanden in immer engere bewustzijnsvernauwingen.

Werken wil ik wel maar kan ik (nog) niet. Voordat het zover is, is er wéer heel veel voorbereiding aan voorafgegaan. Dan mag dat mijns inziens niet wéer mislukken. Want een tweede her-re-integratie plus een derde burn-out vormen samen niet mijn keuze, hoe aantrekkelijk e.e.a. ook moge klinken.

Rest mij nog de vraag in hoeverre het ethisch verantwoord is om te korten op uitkeringen rond het Wett.Soc.Min. als daardoor enige maatschappelijke houvast evident in gevaar komt.

Hoogachtend,

Arnaud Rasing



There are no comments for this topic. Do you want to be the first?