Middernacht donderdag 25 november 2004
Buiten is het koud, klam en mistig. Binnen is het warm en gezellig.
Mark was ooit actief in de scene rond Muziekcafé Cheech&Chong, helaas is dit podium voor de muziek-liefhebbers al geruime tijd geleden verloren gegaan. Daarna heeft hij, na allerlei omzwervingen, samen met zijn mentor Martijn Roselaar (die opgeleid is aan het Conservatorium Arnhem en o.a. programmeur is van de Valkhofaffaire) de programmering bepaald van Muziekcafé Merleyn. Merleyn krijgt inmiddels steeds meer erkenning als avant-garde podium. Dat is zelfs landelijk opgevallen gelet op de nominatie dit jaar, overigens samen met Doornroosje, voor de Pop Podium Prijs.
Mark heeft veel kennis en ervaring opgedaan bij Merleyn. Zo verzorgde hij de serie klein-kunstavonden op de maandag die gelardeerd waren met kunst-exposities.. Mark: 'ik heb veel geleerd van mijn periode bij Merleyn, vooral van Martijn" en "ik sta niet zozeer een alternatief als wel een experimenteel podium voor'.
Na zijn vertrek bij Merleyn, wegens een verschil van mening op voornamelijk artistiek inhoudelijk terrein, bood Het Trianon aan Mark de ruimte om zijn creatieve ideeën verder te ontplooien en dat is niet geheel zonder gevolgen gebleven.
Eerst is er het deels overdekte terras, dan het gezellige voorcafé welke plaats biedt aan circa 50 bezoekers, dan is er een soort tussenruimte van 8 bij 8 meter die het voorcafé, ook als geluidsbarrière, doet scheiden van de zaalruimte helemaal achteraan.
De zaalruimte heeft een eigen tap en zelfs eigen, bijzonder luxe uitgevoerde, WC's.
Deze middelgrote zaal biedt plaats aan maximaal 150 mensen die van het 70-er jaren behang zouden kunnen genieten,
tenminste als het zou worden uitgeruimd.
Het podium mèt heuse piano en de PA-hoek nemen echter nogal wat vierkante meters in beslag.
Om nog maar te zwijgen over de zithoek met bankstellen.
Dat laatste valt binnen de 'huiskamer'-filosofie van MTV; hij wil de mensen echt op hun gemak stellen.
(Als geen ander weet hij dat als een cultureel-vraatzuchtige op een bank kan neerploffen
tijdens live-optredens dat voor enkele van deze notoire luiaards een pregnant pluspunt is om prangend lang te verblijven).
Wat niet onvermeld mag blijven is dat Het Trianon zich tevens als 'petit-restaurant' afficheert.
Een en ander is toch opmerkelijk te noemen want pal naast het centrum is met beperkte middelen in
een middelgroot pand eigenlijk een soort mini multi-functioneel centrum gerealiseerd! Chapeau!
Als de onafhankelijke beeldend kunstenaar en lead-zanger van de nijmeegse punk-roedel Live Evil! Wilbert Doorakkers maar even de kans krijgt om het podium te beklimmen dan zal hij dat zeker niet laten. Met woeste gebaren hanteert hij de microfoon alsof het een zwaard betrof en schreeuwt hij met veel misbaar zijn beklemmende onheilsboodschap de lucht in.
De muziek is opzwepend want Mr. Mo beproeft van het drumstel de houdbaarheidsdatum van vellen en het incasseringsvermogen van bronzen bekkens en genereert daarmee onbedoeld een zeer krachtige beat.
Licht-technicus van het Steigertheater en jazz-gitarist Paul Sturink staat altijd een beetje verlegen op een podium.
Zijn stijl van tonen produceren is als verzachtend en omfloersend te kenschetsen.
De baspartij werd ondertussen keurig verzorgd door een mij onbekende blanke neger.
Wilbert mocht, tot grote opluchting van enkele (overigens slechts spaarzaam aanwezige) muzikaal zwakbegaafden,
eindelijk wat gas terug nemen tijdens de tweede, altijd weer verrassende, muziekgolf.
De beat was veel trager en hij begon met minder volume te zingen en dat leverde zowaar een heel aangenaam geluid op.
Opvallend genoeg behandelt hij de microfoon daarbij ook meer als een zijner minnaressen.
Zodra deze Brel-adept niet hoeft te schreeuwen en met zingen begint dan brengt hij ontroerende tonen voort.
Mr.Mo maakt met een brede want voldane grijns plaats voor rocker Augusto.
Deze oudere jongere is multi-instrumentalist, zanger en componist en eigenlijk een meer dan lokale legende.
Hij heeft vele producties op zijn naam staan waaronder twee CD's.
Met zijn band Augusto&Friends, waar Mr. Mo ook in zit, verzorgt hij als sessie-leider naar verluidt
de jam-sessions op zondag in Café d'n Aloë (daarover wellicht later meer).
Met ongelooflijke zuiverheid begint ditmaal een zangeresje van ik schat een jaar of 24 jaar te zingen.
Ze pakt je met haar stem direct bij de strot, het kind. Lekkere schwung.
Mijn benen beginnen dwangmatig met het ritme mee te doen echter zodanig dat dezen
niet direct lichte vormen van korsakov of parkinson verrieden.
Wanneer de musici even de ruimte krijgen en haar stem stilvalt draait zij zich om en toont op ritmische wijze haar billetjes.
Dat moet ze afleren.
Mark staat op het podium gewoon mee te doen en slaat alsof het zijn dagelijkse business betrof de
tonale koe-bel met een stokje van onvoldoende gewicht en kijkt daarbij glazend, in trance, voor zich uit.
Het gaat goed vanavond.
Beneden aan zijn voeten slaat blanke indiaan Rutger op de conga's en zo vormen zij tesaam de ondersteunende ritmesectie.
Als dan opeens ook nog koper een toontje mee gaat blazen dan voel je je als culturele zuigspons ineens in het paradijs op aarde.
Een trompettist, een saxofoniste en en schuiftrompettist brengen bij de luisteraar een stoot adrenaline teweeg die ronduit verslavend werkt.
U las het goed, het betrof een saxofoniste.
De saxofoon werd vakkundig gemaltraiteerd door een sympathiek ogende jonge bijstandsmoeder met veel lef.
Als het koper is gaan zwijgen en een daverend applaus opstijgt beklijven de adrenaline en het oorsuizen nog maar heel kort waardoor weer psychische ruimte ontstaat voor een geinig plaatje van zittend gitarist Wil..
Wil, de altijd en overal inzetbare multi-purpose DJ, die 'toujours' wel een plaatje draaien wil.
Ik voelde mij als een halfzacht ei met een topje gestolde mayo op een bedje van slappe slablaadjes.
Voor de zekerheid doofde ik mijn verboden THC-versnapering, verplaatste mijn Duvel-glas 30 centimeter verderaf
en kneep in mijn linkerarm, om mij er 5 minuten later van te vergewissen dat dit alles echt gebeurd was en
dat mijn zintuigen mij niet hadden bedrogen.
Hoe dan ook, ik besloot af te druipen.
Joost 'il cuoco', bassist van Live Evil!, komt op mij af en maakt in hijgende bewoordingen duidelijk
dat bij de provincie ook nog subsidiepotten onaangeroerd staan. Ook voor Odeon.
Dank je wel Joost.
Ik houd van magisch realisme. Lampo enzo. Maar zo dichtbij had ik het nooit vermoed. Nee, lieve mensen, niet in Antwerpen, Amsterdam of Alkmaar maar gewoon in Nijmegen is het magisch realisme nog springlevend.
Odeon
Odeon zal waar mogelijk helpen om dit podium onder de aandacht te brengen bij mensen die reeds, als koeien met over-actieve lepmagen,
de podia afgrazen op culturele inhoud en 'fresh grass' maar de weg naar Het Trianon nog niet hebben afgelegd simpelweg
omdat zij nog niet uit hun oude stal konden worden verdreven.
Stichting i.o. Odeon Nijmegen doet daarmee gestand aan haar primaire doelstelling namelijk: de culturele infrastructuur versterken.
SON wenst vanaf deze plek Mark Toornvliet en Het Trianon een voorspoedige en vruchtbare toekomst vrij van culturele smetten toe. (AR)