Edelachtbare,
als u mij toestaat schets ik eerst het tijdsgewricht met enkele grote mechanismen en maatschappelijke achtergronden, daarna de context met de problematiek die ik heb ervaren en pas daarna wordt er ingezoomd op de kwestie van de zorgtoeslagen.
Persoonlijk heb ik geen problemen met een grote belastingdruk zolang de voorzieningen maar goed zijn. In Denemarken bestaat er consensus over een hoge belastingdruk want de voorzieningen zijn op peil; geheel in lijn met het Rijnlandse economische denken.
We hebben gezien dat bedrijven met een openbare nutsfunctie als NS en PTT werden geprivatiseerd terwijl juist
de banken hun openbare nutsfunctie onderwijl zijn vergeten.
Datgene wat van belang is voor het collectief heeft plaatsgemaakt voor het marktdenken.
De 'calculerende' burgers is wijs gemaakt dat zij verlengstuk zijn van de bureaucratie; dat zij micro-ondernemers
zijn en dat zij geheel en alleen verantwoordelijk zijn voor hun handelen.
En natuurlijk wordt iedereen geacht de wet te kennen, althans, dat is de premisse.
Ondertussen streeft de overheid naar een minimaal begrotingstekort door te bezuinigen en ontrekt zij zich meer
en meer aan haar zorgplicht. Dat heeft grote consequenties.
Het is een staatsrechtelijke plicht om de financiën gezond te houden. Het begrotingstekort dient binnen smalle marges te vallen en daarom heeft de overheid zo veel moeten bezuinigen; zeker sinds de wereldwijde bankencrisis van 2008 toen er zeer veel geld is verdampt. Geld kan namelijk verdampen en verontwaarden. De banken in Nederland zijn gered. Maar het aantal mensen dat rond de wettelijk bepaalde beslagvrije voet - dus in armoede - moet leven is onwenselijk groot geworden.
Armoede is een relatief begrip. Armoede in Nederland ziet er anders uit dan armoede in bijvoorbeeld Zimbabwe of Brazilië. Overeenkomstig is wel de beknotting van keuzevrijheid en emancipatiemogelijkheden.
In Nederland hebben gemiddeld 20 % van de huishoudens problematische schulden. Maar geen woning hebben als dak- of thuisloze (nu zijn het er 31.000) wijst op echte armoede en jarenlang in een soort van uitzichtloze schuldsituatie verkeren ook. Armoede in gezinnen is speciaal onverteerbaar vanwege de kinderen die er de dupe van zijn buiten hun verantwoordelijkheid of schuld om. (In 2014 waren dat er 131.000.) Volgens het SCP zijn er momenteel ongeveer 660.000 mensen langdurig arm.
En dan hebben we ook nog in toenemende mate te maken met een groep verwarde mensen die vaak onbehandeld over straat lopen omdat er geen opvang meer is in de GGZ vanwege de bezuinigingen. Daar gaan we steeds meer van merken. (Recent nog - op 5 januari - moest de marechaussee een verwarde 59-jarige man op het Binnenhof tegen de grond werken; hij dreigde met 'explosieven'.)
In mijn geval is de basispremie met 5 euro per maand omhoog gegaan. Maar ook de zorgtoeslag is met 5 euro verhoogd. Wel is direct de huurtoeslag met 5 euro verlaagd.
We moeten ons er dus op voorbereiden dat de zorgkosten nog veel forser zullen stijgen
dan wij eigenlijk voor wenselijk houden want we maken ons druk om de betaalbaarheid.
Evenwel bepleit ik hier om dat niet als uitdrukkelijk negatief te ervaren maar om het positief te gaan zien.
In plaats van bezuinigingen op de zorg om de premies maar zo laag mogelijk te houden zouden we er ook
voor kunnen kiezen om vooral zeer veel low-tech baantjes te creëren in de zorg.
Met andere woorden, bezie mensen - zorgverlenend of zorgontvangend - niet als een kostenpost
maar bezie de zorgsector als een hele grote banenfabriek.
Het zou mensen na een opleidingstraject uit de uitkering kunnen halen waardoor er feitelijk geld
verhuist van SZW naar VWS maar waarbij FiZa er uiteindelijk op vooruitgaat,
het helpt de hulp-behoevenden en zorg-vragers en daarmee geeft het grosso modo
opnieuw inhoud aan het begrip 'solidariteitsprincipe' in de zorg.
Iedere Nederlander kent een eigen risico bovenop de zorgpremie. Vorig jaar lag dat bedrag op 385,- per capita. Ongeacht het inkomen. Dat is nogal onrechtvaardig voor de lagere inkomensgroepen. Hier zijn het niet de sterkste schouders die de meeste lasten dragen. Dit valt maar moeilijk te rijmen met het 'solidariteitsprincipe' in het zorgstelsel.
Mijn voorstel is om ofwel de zorgtoeslag te gebruiken als een precisie instrument
om bij de lagere inkomensgroepen hun beslagvrije voet intact te laten,
ofwel om die mensen de mogelijkheid te bieden om teruggaaf te verzoeken
van een fors deel van het daadwerkelijk afgedragen bedrag ingevolge 'eigen risico'.
''Hoe hoger het inkomen des te hoger de inkomstenbelasting'', is de norm maar
''hoe lager het inkomen des te lager het 'eigen risico' moet zijn'', is dat helaas nog niet.
Er bestaat een forse groep mensen met schulden die een achterstand hebben met de wettelijk verplichte afdracht aan zorgpremies.
Als de betalingsachterstand meer dan 6 termijnen is geworden dan treedt de wanbetalerregeling in werking.
Die houdt in dat de wanbetaler een bestuursrechtelijke premie van 30 procent bovenop de 100 % afdracht aan zorgpremie
moet betalen via beslaglegging. Dat geld vloeit direct in de schatkist.
Feitelijk is het een boete die de wanbetaler opgelegd krijgt en waartegen geen verweer bestaat.
Pas wanneer de betalingsachterstand bij de zorgverzekeraar is weggewerkt, houdt die regeling op,
en dat kan zeer lang duren èn zeer kostbaar zijn.
We kunnen vaststellen dat die wanbetalers mensen met een schuldenproblematiek zijn.
Het opleggen van die hoge boete bovenop de schuldenlast werkt feitelijk contraproductief bij
het oplossen van die lastige problematiek; het werkt vertragend en uitputtend.
Persoonlijk heb ik de wanbetalerregeling als vermoeiend en als hardvochtig ervaren.
Twee jaar geleden waren het er nog 325.000 en een jaar geleden waren het er 290.000.
Er is momenteel vanuit de beide Kamers een streven om dit aantal terug te dringen.
Mijn voorstel is om de meest schrijnende gevallen direct te saneren en stapsgewijs de
bestuursrechtelijke premie te verlagen bijvoorbeeld al naar gelang de duur van de afdracht.
Een schuldenaar dient namelijk wel perspectief te blijven houden op een schuldenvrije situatie;
op normalisatie en financiële rust.
Eigenlijk bepleit ik een algehele pardonregeling voor de wanbetalers.
Dat laat onverlet dat de premieachterstand wel moet worden weggewerkt maar dat zou kunnen door
de bestuursrechterlijke premie om te buigen naar een haalbare aflossing van die betalingsachterstand en
dus niet naar een vergroting van de schuldenproblematiek maar naar een oplossing ervan.
Daarmee zouden zeer veel mensen zijn geholpen.
(Overigens blijft dan de automatische inning via loon of uitkering door ZIN overeind.)
Maar de woningnood is kunstmatig in stand gehouden; blijkbaar zijn er mensen die er belang bij hebben dat de woningnood maar blijft voortduren en de huren hoog blijven.
Het zijn met name de krakers geweest die de overheid, de makelaars, de vastgoedmaffia en de woningcorporaties als een luis in de pels immer hebben gewezen op betaalbare woonruimte. De politiek heeft echter een kraakverbod ingesteld in oktober 2010 en daarmee is wellicht de emancipatoire koevoet buiten werking gesteld maar nog niet de woningnood opgelost. Het lijkt soms wel of die woningnood repressief wordt toegepast.
Het gemak waarmee je uit je huis wordt gezet staat in schril contrast met de moeite die je moet doen om een woning te bemachtigen vanuit thuisloosheid, zo heb ik bemerkt na de gedwongen uithuiszettingen in 2005 en kort daarop ook nog in 2007; je raakt er als mens compleet door ontregeld. Het betreft vernietigende intense ervaringen.
Ik wil er van uitgaan dat de BD te goeder trouw handelt. Formeel heeft de BD gelijk dat ik te laat ben met de aanvragen zorgtoeslag en dus dat zij mijn verzoek niet hoeft te honoreren. 'Soi !'. Mijn verzoek aan de rechter is om de BD te vragen de desbetreffende zorgtoeslag toch uit te keren vanwege de context. Als we naar de feiten en omstandigheden kijken en het weefwerk mèt de weeffouten onder ogen zien dan wordt de grondslag duidelijk waarom ik vind dat de BD 'over de brug' moet komen.
Staatssecretaris Klijnsma van SZW heeft in 2016 iets geroepen in de trant van dat 'de BD ietsje minder rigide en
juist meer behulpzaam zou kunnen zijn bij het oplossen van schulden'. Zonder dat zij een dwangmaatregel zou willen
gaan opleggen maar gewoon door de BD de ruimte te gunnen om naar eigen inzicht en per geval te handelen.
In het onderhavige geval gaat het dan om ongeveer tweeduizend euro en dat is geen wereldschokkend of maatschappij ontwrichtend bedrag.
Naar de letter van de wet heeft de BD dus gelijk om de zorgtoeslagen over 2006-2009 niet te hoeven uitkeren.
Maar naar de geest juist weer wel want 'De zorgtoeslag is een tegemoetkoming in de premie voor de zorgverzekering,
waarbij de hoogte afhankelijk is van de draagkracht etc.'.
Ik wijs nu nadrukkelijk op de term 'tegemoetkoming', vanuit de 'geest van de wet'.
Laat ik vooral niet vergeten te vermelden dat er van 2005 tot en met 2010 voor 8000,- euro aan beslagleggingen waren tijdens die periode van thuisloosheid en dat al die genoemde forse bedragen in mindering zijn gebracht op een WAO-uitkering.
Ik verwijs hier niet alleen naar hetgeen in mijn 'Repliek 2009' staat maar bijvoorbeeld ook naar de cijfers die ik heb kunnen (re-)produceren aan de hand van de reconstructie waarmee eind 2015 is begonnen. (Zie bijlage: Eindcijfers zorgkosten 2010-2016-v5.)
U ziet dat ik nadrukkelijk wijs naar alle repressieve instrumenten die in mijn dossier zijn toegepast: vertraging en dubbele sancties op de WW, juridische uitputting, thuisloosheid na gedwongen uithuiszettingen, loodzware beslagleggingen door incassobureaus, deurwaarders en belastingdienst met uiteindelijk een schuld aan de zorgverzekeraar gekoppeld aan afdracht bestuursrechtelijke premie en bijgevolg jarenlange structurele armoede. Ik meen in meer dan voldoende mate te hebben gebloed.
De reconstructie is nodig om te kunnen komen tot een soort van eindverslag - met het weefwerk - van hetgeen is voorgevallen in die meer dan 15 jaar van WAO perikelen.
[Zet u schrap!]
Helaas ben ik sinds mijn tweede arbeidsuitval door instanties vaak geconfronteerd geweest met
een hoog 'Tuut, tuut, zoek het maar uut !'-gehalte in de uitvoering.
Soms bemerkte ik zelfs de mentaliteit van “Val maar kapot!†of werd ik uitgelachen.
Ook ben ik gestuit op minachting voor de rechtspraak door het UWV.
En soms ben ik - al zij het ietwat prematuur - doodgezwegen.
Kijk, als ik niet zo aardig gevonden word, trakteer me dan op een elektrische stoel, of laat me tegen een kogel
aanlopen of geef me gezellig een portie polonium mee naar huis.
Maar ga me niet langer dan 15 jaar mishandelen en aderlatend laten creperen.
Gelukkig heeft mijn vader mij een aantal keren geholpen en ook enkele goede vrienden en vriendinnen
zijn behulpzaam geweest om die zware periodes door te komen.
Zonder hen was het ondraaglijk geworden.
Ik ben hen echter nog wel tegen de 1800,- euro verschuldigd.
Per slot van rekening wil ik graag nog een uitspraak van diezelfde koning citeren:
''Wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet!''.
Zonder enige dubbelzinnigheid.
Aldus naar waarheid, volgens ondergetekende
Arnaud B.A.G. Rasing, burger
Dat verslag zal ik eerst gaan aanbieden aan het UWV en het willen bespreken tijdens een hoorzitting.
Het UWV zal dan waarschijnlijk nog steeds geen 'mea culpa' durven zeggen.
Bijgevolg gaat het komen tot procedures aansprakelijkheidsrecht want het UWV heeft mij serieus
kwantificeerbare schade toegebracht en dat kan ik aannemelijk maken.
Het rapport als zodanig zal worden verspreid over alle lagen van de overheid en alle instanties
waarmee ik de aflopen 2 decennia te maken heb gekregen.
Daarna wil ik Dossier Rasing sluiten en nog proberen te genieten van de oude dag.
13-mei-2000: De ramp te Enschede markeert met een grote klap het einde van het degelijke bestuur in NL.
11-sep-2001: De aanslagen op de Twin Towers in New York luiden het tijdperk in van de 'politics of fear'
1-jan-2002: Bij de introductie van de gemeenschappelijke munt in Europa wordt voor iedere euro 2,20 gulden neergelegd en daardoor verdampt er 10 procent van het Nederlandse kapitaal omdat de toenmalige minister van financiën dhr. G. Zalm niet goed heeft opgelet tijdens de onderhandelingen over de wisselkoers.
6-mei-2002: Door de moord op Pim Fortuyn ontstaat er politieke instabiliteit en verandert het landschap in wat met een beetje goede wil kan worden omschreven met de term 'stresskippenhok'.
1-juni-2005: In Nederland en Frankrijk wordt de EU-grondwet per referendum resoluut afgewezen.
2008-2009: Tijdens de internationale 'bankencrisis' verdampt er zeer veel geld.
De Staat verhindert het omvallen van de banken ING en ABN-AMRO met vele miljarden. Eerlijkheidshalve
dient te worden vermeld dat deze ingrepen uiteindelijk netto geld hebben opgeleverd voor de Staat.
1-okt-2010: De 1ste Kamer bekrachtigt het kraakverbod.
6-april-2016: De Nederlanders stemmen per referendum tegen het associatieverdrag met Ukraïne.
23-juni-2016: De Britten stemmen per referendum voor de 'Brexit' en verlaten bijgevolg de continentale EU.
1-juni-2017: topman Zalm vertrekt bij ABN-AMRO en krijgt als gouden handdruk de fiscale dwangsom
mee om 10% van alle schulden te betalen van alle burgers die langdurig arm zijn.
1-mei-2018: De herboren Nederlandse kraakbeweging toont aan de internationale pers de
geavanceerde krachtstroom-koevoet met overspanningsbeveiliging, USB-aansluiting en anti-hack-klep.
2-okt-2020: De Nederlanders stemmen per referendum voor een 'Nexit' en dat betekent de facto
het einde van de Europese Unie in zijn huidige vorm aangezien Nederland als bindmiddel wegvalt.
De PVV-SP-SGP-coalitie valt er over en dat luidt een periode in van sociale onrust en hostiliteiten.